The Drunken Sailor

Hamming użył argumentu probabilistycznego, aby wykazać, jak ważna jest wizja:

> Morsarz, który wpada wdrapany w lewo lub w prawo z n niezależnymi losowymi krokami, będzie, średnio, ostatecznie znajdował się około √n kroków od początku. Ale jeśli jest piękna dziewczyna w jednym kierunku, kroki będą tendencja idąć w tym kierunku i przejdą odległość proporcjonalną do n.

W życiu wielu małych wyborów, kariera z wizją produkuje odległość proporcjonalną do n. Bez wizji: tylko √n. Dla dużego n, różnica jest niemal wszystko.

Uważnie traktował dokładność:

> Dokładność wizji ma mniej znaczenia, niż mogłoby się wydawać - dotarcie w ogóle jest lepsze niż leniwe płynięcie. Istnieje potencjalnie wiele dróg prowadzących do wielkości dla ciebie, i taka droga, której się wybierzesz, o tyle dalej nie jest moja sprawa.

On również wyróżnił trzy pytania, które każdy w naukach przyrodniczych i inżynierii musi nauczyć się zadawać osobno:

1. Co jest możliwe? — Nauka

2. Co prawdopodobnie będzie miało miejsce? — Inżynieria

3. Co jest pożądane? — Etyka

Większość osób zadaje tylko pierwsze, czasami drugie, rzadko trzecie.

Kierowane vs. Słuchające

Zastosuj argument losowego marszu do rzeczywistej kariery.

Jak działa twórczość

Hamming otworzył swoją rozdział o twórczości, oddzielając trzy rzeczy, które większość ludzi łączy:

- Twórczość: tworzenie czegoś wartościowego, co nie istniało wcześniej

- Oryginalność: tworzenie czegoś, co nie było wcześniej wykonane

- Nowatorskość: tworzenie czegoś różnego od tego, co istnieje

Można osiągnąć wszystkie trzy cechy nowatorskości z zerową twórczością: pomnożyć dwie losowe liczby dziesięciocyfrowe. Produkt prawdopodobnie nigdy nie pojawił się w historii ludzkości. Ale nikt tego nie troszczy.

Analogia jako główny narzędzie

Hamming nazwał analogię 'najważniejszym narzędziem w twórczości'. Gdy coś przypomina coś innego, co już rozumiemy, możemy przekazać ramówkę rozwiązania.

Jego przykład centralny: Kekulé marzył o wężu bijącym swoją ogonem. Przyszedł się obudzić i zobaczyć pierścień benzenu. Analogia musiała tylko zasygnalizować, a nie być dokładna.

Opisał proces twórczy w pięciu etapach:

1. Rozpoznawanie problemu - często słabe na początku

2. Okres ciężkiego myślenia, który jest następnie tymczasowo porzucony

3. Zaangażowanie emocjonalne: zaangażowanie w znalezienie rozwiązania

4. Chwila oświecenia — zwykle z podświadomości

5. Sprzątanie logiczne i prezentacja innym

Jego metoda: nasycanie podświadomości problemem, a następnie dawanie mu przestrzeni. 'Sukces lubi przygotowane umysły.' — Pasteur

Analogia, która zadziałała

Hamming również opisał metodę budowania bogatszej pamięci analogicznej: gdy uczysz się czegoś nowego, natychmiast zapytaj, do czego jeszcze się zastosuje. Zapisz wiedzę z wieloma haczykami, a nie tylko tym, który cię tam wiedział.

Kiedy wyrzucić problem

Hamming dał ostrzeżenie, które przeciwstawiało się większości porad samodoskonalenia:

> Jeśli nie możesz oddać złego problemu, to pierwszy raz, gdy go spotkasz, będziesz z nim zatrzymany na resztę Twojej kariery.

Jego przykład: Einstein. Wielka twórczość w początkach kariery. Gdy zaczął poszukiwać uniwersalnej teorii pola w połowie kariery, spędził resztę życia na tym - i nie osiągnął prawie niczego w tej dziedzinie.

Hamming myślał, że zarządzanie twórczą karierą wymaga aktywnego decydowania, które problemy należy porzucić, a nie tylko te, które należy podjąć. Poprzednie sukcesy mogą przekonać, że możesz rozwiązać każdy problem. Ale niektóre problemy nie są gotowe: kontynuowanie pracy nad nimi kosztuje czas, który można wydać na rozwiązanie innych, bardziej zrozumiałych problemów.

Problem Eksperta

Hamming korzystał ciężko z pracy Kuhna Struktury naukowej rewolucji. W naukach normalnych, dziedzina funkcjonuje w ramach wspólnej paradigmy: zaakceptowanych założeń, zaakceptowanych problemów, zaakceptowanych metod. Pracownicy rozwijają paradigma; rzadko ją kwestionują.

Gdy paradigma się zmienia, eksperci zostają w tyle.

> To, co zrobiłeś, aby zostać sukcesem, prawdopodobnie będzie przeciwwskazane, gdy zastosujesz je w późniejszym terminie.

Ilustrował to komputerami. Jego szefowie z Bell Labs zbudowali karierę na analizowych metodach. Uważali, że komputery są niższe od właściwej matematyki. Gdy metody cyfrowe stały się dominujące, ci szefowie nie mogli nadążyć. Większość z nich zniknęła z pola.

Jego podsumowanie:

> Ekspert wie wszystko o niczym; ogólnik wie nic o wszystkim.

O asymetrii roszczeń ekspertów:

> Jeśli ekspert mówi, że coś można zrobić, prawdopodobnie jest w tym rację. Jeśli mówi, że to niemożliwe, zwróć się o inną opinię.

Dlaczego innowacje pochodzą z zewnątrz

Przesuwanie kontynentalne: zaproponowane przez Wegenera (meteorolog, a nie geolog), zaakceptowane przez oceanografów, zanim geolodzy przyszli. Datowanie węgla pochodziło z fizyki, a nie archeologii. Pierwszy automatyczny telefon pochodził od cieśli, który myślał, że operatorzy oszukiwali go.

Eksperci nie są złymi; są oszczędni. Ma sens próbować starych, udanych podejść przed poszukiwaniem nowych. Ale to oznacza, że naprawdę nowe paradigmy rzadko pojawiają się z zewnątrz.

Dlaczego roszczenia ekspertów o niemożliwość są podejrzane

Najjaśniejsze stwierdzenie Hamminga na temat autorytetu eksperta:

> Wszelkie dowody niemożliwości muszą opierać się na pewnej liczbie założeń, które mogą lub nie mieć zastosowania w konkretnej sytuacji.

Kiedy Stajesz Się Ekspertem

Hamming poświęcił połowę rozdziału 26 ostrzeganiom o błędach ekspertów, a następnie zawiódł:

> Drugie, na które chcę zwrócić uwagę, to to, że wielu z was, swoim czasem, staniecie się ekspertami, i mam nadzieję, że uwaszycie w sobie najgorsze cechy eksperta, który wie wszystko.

Obiecał, gdy doszedł do szczytu w Bell Labs, nie uczestniczyć w decyzjach dotyczących wyborów komputerowych - nie chciał stać się przeszkodą dla kolejnego pokolenia, jak jego szefowie byli dla niego.

Dane Kłamią Więcej, Niż Myślisz

Hamming otworzył swój rozdział o niestarannych danych ostrą deklaracją: dane ogólnie są znacznie mniej dokładne, niż się ich podaje.

Ofiarował swój przypadek:

> 90% czasem kolejne niezależne pomiaru będzie wpadać poza poprzednie 90% granice ufności.

On nazwał to przesadą dla pamięci. Prawda ukryta: większość opublikowanych dokładności pomiarów nie osiąga nigdzie blisko tak dobrych wyników, jak są deklarowane.

Dlaczego eksperymenty produkują zaniżone oświadczenia o dokładności

Gdy zbierasz sprzęt do eksperymentu, nie działa on idealnie. Spędzasz czas na dokładnym dostosowywaniu, aż uzyskasz spójne, powtarzalne serie. Następnie przekazujesz ten dobrze dostosowany, niskoswiatłokową danymi statystykanowi, który oblicza przedział ufności.

Problem: dokładnie dostosowywałeś, aby zmniejszyć swiatłokowosc. Statystyk widzi niskoswiatłokową danych i wnioskuje, że dokładność jest wysoka. Ale nie zmniejszyłeś błędu; dostosowywałeś się specjalnie dla niskiej swiatłokowosci. Systematyczny skutek z dostosowywania nie pojawia się w swiatłokowosci. Dostarczasz niskoswiatłokową dane; otrzymujesz wysokie stwierdzenia dokładności.

Odniesiony przykład: porównanie BIRGE 1929 vs CODATA 1973 podstawowych stałych fizycznych. Średnia błędu rzeczywistego wynosił 5,267 razy większy niż szacowany błąd. Światowi eksperci byli o cztery razy dalej od swoich własnych oszacowań niepewności.

Dwa źródła stwierdzeń dokładności

Hamming wymienia dwa główne przyczyny, dla których wyniki pomiarów eksperymentalnych wydają się mieć optymistyczne stwierdzenia dokładności.

Otrzymujesz to, co mierzasz

Hamming zakończył rozdział 29 jednym zdaniem:

> Otrzymujesz to, co mierzasz.

Ilustrował to dwoma przypadkami:

- Wiersze kodu: pomiar wydajności oprogramowania przez liczby wierszy kodu kształtuje zachętę do pisania więcej kodu, a nie lepszego kodu. Czysty, zwarte, niezawodny kod otrzymuje niższą ocenę niż nadmiernie rozbudowany kod.

- Gotowość Marynarki Wojennej: statki, które są regularnie przeglądane, otrzymują specjalne przygotowania na przeglądy. Gotowość codzienna nie jest to, co mierzy się, więc nie optymalizuje się jej.

Patern: kiedy ustalisz miarę, ludzie zaczynają optymalizować dla tej miary zamiast dla podstawowego celu. Miaro staje się celem, zastępując rzecz, której miało mierzyć.

Stół fizyki

Rozdział 30 podsumowuje całą książkę. Hamming nazwał go 'Ty i Twoje Badania', choć dodał, że równie dobrze mógłby to nazwać 'Ty i Twoja Kariera'.

Praca nad ważnymi problemami

> Jeśli nie pracujesz nad ważnymi problemami, jak możesz oczekiwać, że zrobisz ważną pracę?

Opisywał, jak przez lata jeździł do stołu fizyki w Bell Labs. Rozmowy krążyły wokół sławy, promocji i zatrudnienia w innych firmach. Przeniósł się do stołu chemii, zaczął pytając: 'Jakie są najważniejsze problemy w twoim dziedzinie?' Więcej nie było w stanie odpowiedzieć. Ci, którzy mogli odpowiedzieć, nie pracowali nad nimi.

Potem zobaczył jednego z tych chemików w korytarzu: 'To, co powiedziałeś, spowodowało, że cały latem myślałem o tym, co są najważniejsze problemy w mojej dziedzinie.' Ten chemik został szefem swojego zespołu. Hamming nigdy nie usłyszał od stołu fizyki ponownie.

Napęd jak oprocentowanie złożone

> Zainwestowanie intelektualne jest jak oprocentowanie złożone. Im więcej robisz, tym lepiej się to robisz, więc tym więcej możesz zrobić. Dodatkowa godzina na dobę przez całe życie pozwoli więcej niż potroi łączny wynik.

Otwarta drzwi

Obserwował, że osoby z zamkniętymi drzwiami na biurku wykonują więcej pracy na rok. Ale ludzie z otwartymi drzwiami pracowali nad problemami odpowiednich. Otwarta drzwi prowadziła do otwartego umysłu. Nie mógł udowodnić przyczyny i skutki - mógł zobaczyć tylko korelację.

Tolerancja na niepewność

> Wielcy ludzie mogą tolerować niepewność: mogą wierzyć i nie wierzyć jednocześnie. Musisz móc wierzyć, że twoja dziedzina jest najlepsza, ale także, że jest wiele miejsca na poprawę.

Piątkowe popołudnia

Latami poświęcał 10% swego czasu: piątkowe popołudnia: na pytanie, w którą stronę się rozwija komputeryzacja. Nie na odpowiadanie na pytania - na pytanie. Przywiązywał do tej zwyczaju kierunkowość w obliczu szybko zmieniającej się technologii.

Pytanie o ważne problemy

Pytanie Hamminga na stoliku z chemią: "Co to są najważniejsze problemy w twojej dziedzinie, i dlaczego nie pracujesz nad nimi?"

Twoje piątkowe popołudnia

Hamming zamykał książkę:

> Niezbadane życie nie jest wartego życia. — Sokrates

Jego praktyczny zalecenie: poświęcaj czas na regularnej podstawie, aby zadać główne pytania. Nie żeby je odpierać - żeby je zadawać. Zadaj: Jaka jest najważniejsza problem w mojej dziedzinie? Która strona mojej dziedziny idzie w przyszłości? Co zrobiłbym, gdybym miał przez trzy miesiące żadnych ograniczeń?

Prywatne zwyczaje w piątkowe popołudnia nie były badaniami - to nawigacja. To utrzymywało go od wypływania.